•    

      Szanowni Państwo

          W imieniu Komitetu Organizacyjnego mam zaszczyt po raz kolejny zaprosić Państwa, w dniach 17-20 maja 2018,  do Białegostoku, którego jednym z najbardziej autentycznych i oryginalnych wyróżników jest esperanto i wielokulturowość, a wspaniałą okazją ku temu będzie z pewnością XIII Międzynarodowa Konferencja Naukowo-Szkoleniowa „Życiodajna śmierć - pamięci Elizabeth Kübler-Ross”.

          Na specyficzny mikroklimat miasta wpływają rozrzucone po mieście parki, skwery  i lasy, które zajmują ponad 30 proc. jego powierzchni. Białystok to jedno z niewielu miast, w którym wchodząc do parku w śródmieściu, można wyjść poza granicę miasta, nie wychodząc wcale z terenów zielonych. Tu Wschód styka się z Zachodem. Zresztą od wieków w Białymstoku żyli wspólnie ludzie różnych kultur, wyznań i narodowości, co ukształtowało specyficzny, wyjątkowo oryginalny charakter miasta. Tradycje muzułmańskie, żydowskie, rzymskokatolickie i prawosławne sprawiły, że Białystok to najbardziej wielokulturowy, wręcz orientalny zakątek Polski. Wielokulturowa tradycja Białegostoku przetrwała także w regionalnych potrawach, będących swoistą mieszanką smaków polskich kresów, kuchni białoruskiej, ukraińskiej, rosyjskiej, tatarskiej i żydowskiej.

          Tradycyjnie na Konferencję zapraszamy przedstawicieli różnych dziedzin nauki i sztuki - lekarza i filozofa, psychologa, etyka i socjologa, duchownego i artystę, dziennikarza, pielęgniarkę i położną, rodzica po stracie i chorego, aby stworzyć im okazję do dialogu  o śmierci oraz umieraniu i poznać opinie na powyższy temat. Bo, jak twierdzi Kurt Lewin, „Jeśli naprawdę chcesz coś zrozumieć, spróbuj to zmienić”, czy Franz Ruppert -„Kto nie zna siebie, kto nie wie, kim jest, nie ma prawdziwego zrozumienia dla innych. Do prawdziwej empatii zdolny jest ten, kto rozwinął współodczuwanie samego siebie.”

         Na konferencji będziemy poruszać trudne tematy związane z interdyscyplinarnymi wyzwaniami opieki paliatywnej i tanatoedukacji, ze śmiercią i umieraniem, bo przecież jak twierdzi Stefen King - Doktor Sen - „Wszyscy umieramy. Świat to tylko hospicjum ze świeżym powietrzem”.

          Jesteśmy głęboko przekonani, iż Konferencja stworzy także okazję do wymiany poglądów na temat rozlicznych dylematów etycznych, prawnych i społecznych pracowników ochrony zdrowia, będących przedmiotem gorących sporów nie tylko w środowisku medycznym, ale w całym społeczeństwie, w tym dotyczących postrzegania metody in vitro, aborcji, donacji, transplantacji, eutanazji, uporczywej terapii, terapii marihuaną? Zgodnie z tezą Epikteta „To nie rzeczy same w sobie nas martwią, ale opinie, które o nich mamy”.

          Podobnie jak w poprzednich Konferencjach mamy nadzieję pokazać, iż śmierć dotyczy nie tylko tych, którzy są ciężko chorzy, ale także osób, które już za życia traktowane jako nieobecne, usunięte na margines, tak jakby nie żyły - osoby starsze, niepełnosprawne, chore psychicznie, z upośledzeniami genetycznymi i te, które są po prostu bezdomne. Idealnie o tym mówią słowa Alberta Schweitzera „Otwórz szeroko oczy i rozejrzyj się, czy ktoś nie potrzebuje trochę czasu, trochę uwagi. Może jest to człowiek samotny albo zgorzkniały, albo chory, albo niedołężny. Może starzec, a może dziecko. Nie pomiń okazji, gdy możesz coś z siebie ludziom ofiarować jako człowiek”.

          Na Konferencji podyskutujemy także o roli religii i jej wpływie na zdrowie, przybliżymy także zadania pracowników ochrony zdrowia w zwalczaniu dyskryminacji, stygmatyzacji, agresji i uzależnień oraz zastanowimy się nad postrzeganiem różnych kultur przez inne narody, ich wizją zdrowia, choroby i śmierci, kulturowymi uwarunkowaniami w poszczególnych dziedzinach medycyny, miejscem medycyny niekonwencjonalnej w terapii oraz dylematami etycznymi w opiece nad pacjentami pochodzącymi z różnych kultur, w myśl twierdzenia Johna Donne „Żaden człowiek nie jest samoistną wyspą; każdy stanowi ułomek kontynentu, część lądu. Jeżeli morze zmyje choćby grudkę ziemi, Europa będzie pomniejszona, tak samo jak gdyby pochłonęło przylądek, włość twoich przyjaciół czy twoją własną. Śmierć każdego człowieka umniejsza mnie, albowiem jestem zespolony z ludzkością. Przeto nigdy nie pytaj, komu bije dzwon. Bije on tobie…”.

          W tym roku po raz kolejny odbędzie się sesja Cierpienie, śmierć i żałoba zwierząt, gdzie poruszone zostaną tematy związane nie tylko z żałobą zwierząt po utracie właściciela oraz żałoby ludzi po zwierzętach, ale także z terapeutyczną rolą zwierząt, bioetycznymi granicami zadawania bólu zwierzętom podczas eksperymentów naukowych, kulturą traktowania zwierząt w Polsce, przejawami ludzkiego barbarzyństwa wobec zwierząt, cierpieniami zwierząt wykorzystywanych w sporcie, paradygmatami o naturze zwierząt i ich miejscu w rzeczywistości na terenie kultury zachodnioeuropejskiej, czy też miejscem w sztuce. Bo jak twierdzi Ellenor H. Potter „Zabawne, że psy i koty znają wnętrze człowieka lepiej niż inni ludzie”, czy Edward Abb „Na świecie nie ma lepszego psychiatry od szczeniaka liżącego cię po twarzy”.

          Gwarantujemy także, że uczestnicy Konferencji znajdą okazję do podziwiania malowniczych podlaskich widoków, czystego powietrza, relaksującego działania lasów sosnowo-świerkowych i nienaruszonej natury.

      Serdecznie zapraszamy.

      W imieniu Komitetu Organizacyjnego

      prof. dr hab. n. med. Elżbieta Krajewska-Kułak

      dr hab. n. o zdr. Jolanta Lewko

      dr hab. n. o zdr. Cecylia Łukaszuk

       prof. dr hab. n. med. Wojciech Kułak