Badacze z Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku: Natalia Świsłocka, Anna Pryczynicz, Justyna Dorf, Konrad Zaręba, Katarzyna Guzińska-Ustymowicz, opublikowali artykuł „TNS1 i TNS4 odgrywają potencjalną rolę w rozwoju gruczolakoraka przewodowego trzustki, ale nie TNS2 i TNS3” w czasopiśmie Cell Adhesion & Migration (Taylor & Francis Online) (https://doi.org/10.1080/19336918.2026.2650871, IF = 4.3).

Gruczolakorak przewodowy trzustki odpowiada za około 90% przypadków raka trzustki i nadal cechuje się bardzo niskim odsetkiem przeżyć. Jednym z powodów jest późne rozpoznanie choroby, dlatego poszukiwanie nowych biomarkerów umożliwiających jej wcześniejsze wykrywanie stanowi jeden z priorytetów współczesnej onkologii.

W swoich badaniach naukowcy przeanalizowali ekspresję czterech białek z rodziny tensyn (TNS1, TNS2, TNS3 i TNS4) w materiale pochodzącym od pacjentów z gruczolakorakiem przewodowym trzustki. Wyniki wykazały, że zwiększona ekspresja TNS1 była związana z większym rozmiarem guza, co wskazuje na możliwy udział tego białka w miejscowej progresji nowotworu. Co istotne, TNS1 wykryto również w wydzielinie wewnątrzprzewodowej, co sugeruje, że w przyszłości mogłoby ono zostać wykorzystane jako biomarker oznaczany w biopsji płynnej. Zaobserwowano także zależność między ekspresją TNS4 a obecnością zmian martwiczych w obrębie guza, co może świadczyć o udziale tego białka w przebiegu procesu nowotworowego. Natomiast dla TNS2 i TNS3 nie stwierdzono istotnych zależności z cechami kliniczno-patologicznymi analizowanych nowotworów.

Zdaniem autorów uzyskane wyniki dostarczają nowych informacji na temat biologii raka trzustki i wskazują TNS1 oraz TNS4 jako obiecujące kierunki dalszych badań. Szczególnie interesujący wydaje się potencjał TNS1 jako kandydata na biomarker, który w przyszłości mógłby wspierać wcześniejsze wykrywanie choroby oraz monitorowanie skuteczności leczenia. Konieczne są jednak kolejne badania prowadzone na większych grupach pacjentów, które pozwolą potwierdzić jego przydatność kliniczną.

Badania zostały zrealizowane przy wsparciu finansowym Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku w ramach grantu [B.SUB.24.259].